Praca za granicą i sport — co naprawdę się da, czego nie

Pracuję jako senior backend dev z Wrocławia i co kwartał ktoś z LinkedIna dzwoni z propozycją relokacji do Berlina, Monachium, Amsterdamu albo Oslo. Moja dziewczyna Kasia pół roku temu też dostała ofertę z UK — siedzieliśmy wtedy w sobotę przy kawie i robiliśmy bilans: tenis na Krzyckiej, ścianka w GravitON, znajomi, mieszkanie w starej kamienicy na Sępolnie, weekendy w Sudetach. Ostatecznie zostaliśmy. Ale dyskusja, którą wtedy odbyliśmy, była ciekawa nie ze względu na pieniądze, tylko ze względu na to, jak dużą część życia zajmuje sport — i czy da się go przenieść razem z laptopem. Tu masz to, co wiem od kolegów, którzy się zdecydowali, i co podejrzewam o sobie samym. Bez łukania.

Niemcy — Fitnessstudio na każdym rogu, ale klubowo trzeba szukać

Niemcy są chyba najprostszym scenariuszem, jeśli twoja codzienność to siłownia. Sieci typu McFit, FitX, Clever Fit mają abonamenty 20–35 EUR/mc, są otwarte 24/7 w większych miastach, a karnet bywa przepinany między oddziałami. Mój kolega z Lipska trenuje w McFit za 24,90 EUR i mówi, że jakość sprzętu jest porównywalna z średniej klasy klubem we Wrocławiu — Hammer Strength, Cybex, racki, sztangi olimpijskie z dobrego producenta.

Co jest trudniejsze, to wejście w sportowe kluby z drużynami. Niemiecki Verein to instytucja kulturowa — zapisujesz się formalnie, płacisz składkę roczną (40–120 EUR), masz prawo trenować, ale często musisz czekać sezon, zanim cię wezmą do reprezentacji ligi. Z tenisem łatwiej, bo prywatne korty w Niemczech wynajmiesz godzinowo (15–25 EUR/h zimą w hali), trenerzy są dostępni, język niemiecki w klubie pomaga, choć w dużych miastach po angielsku też się dogadasz.

UK — drogie kluby, ale system online działa

To temat Kasi, więc trochę naczytaliśmy się przed decyzją. PureGym i The Gym Group to dwie sieciówki, które oferują abonamenty od 16 do 30 GBP/mc, otwarte 24/7, bez umowy długoterminowej (rezygnujesz z miesiąca na miesiąc). Dla porównania prywatny Virgin Active to 70–90 GBP/mc — robi już różnicę. Jeśli pracujesz w Londynie i wynajmujesz pokój w second zone, dojazd do PureGym koło stacji metra masz w pięć minut. Sprawdza się.

Kluby tenisowe w UK funkcjonują na podobnej zasadzie co Verein w Niemczech — składka roczna 200–500 GBP daje dostęp do kortów. Wimbledon-the-club (czyli All England) jest niedostępny dla zwykłego śmiertelnika, ale lokalne LTA-affiliated clubs są wszędzie i bardzo otwarte. Z UK ciekawostka, której nikt nie mówi: parkrun — bezpłatne sobotnie 5K w niemal każdym mieście, fenomen, który urodził się tam w 2004 i rozszedł na cały świat. To najprostszy sposób, żeby od pierwszego weekendu po przeprowadzce poznać lokalną biegową sieć.

Norwegia — drogo, ale sport jest częścią kultury

Tu jest specyficznie. Sieciówki typu SATS, Fresh Fitness, Family Sports Club kosztują 500–700 NOK/mc (czyli 200–300 zł), co po przeliczeniu na zarobki Norwega jest analogiczne do polskiego abonamentu, ale jako Polak na delegacji przeżywasz lekki szok cenowy. Z drugiej strony — kraj jest dosłownie zbudowany pod sport. Friluftsliv, czyli „życie na świeżym powietrzu”, jest filozofią narodową. Każde miasto ma turstier (oznakowane szlaki), zimą skiløyper (trasy biegówkowe) prowadzone z ratusza w góry. Jeśli twoja praca jest w Stavanger, Trondheim albo Bergen, masz dostęp do trekkingów światowej klasy w godzinę po pracy.

Wspinaczka w Norwegii — temat osobny, kraj słynie z tras klasycznych w Romsdalen i Lofotach. Jeśli wspinasz się jak ja, weekendowo, masz dosłownie raj pod nosem. Tylko nakład sprzętu zimowego (puchowa, GORE-TEX, raki, czekan) — wchodzi z 4–6k zł, jeśli jeszcze nie masz.

Agencje pracy a realność sportowa — czytaj między wierszami

Jeśli rozważasz pracę przez agencję pracy tymczasowej (typowo praca fizyczna, magazynowa, produkcyjna), pytanie o sport zmienia się dość mocno. Wynagrodzenie jest stabilne, agencja często załatwia zakwaterowanie, ale zakwaterowanie bywa w mniejszych miejscowościach (logistycznych hubach), gdzie do siłowni masz 15 km autem, a do klubu tenisowego 30. Nie znaczy to, że nie da się — znam dwóch chłopaków z Krzyckiej, którzy pracowali sezon w Holandii w szklarniach i wieczorami biegali wzdłuż kanałów. Holandia akurat jest pod tym względem przyjazna: każda dziura ma trasy rowerowe i ścieżki biegowe.

Jeśli pracujesz w IT (jak ja) i lecisz na relokację korporacyjną — sytuacja jest inna. Mieszkasz w mieście, masz benefity sportowe (pakiety typu OneFit, Urban Sports Club, Multisport-equivalent), pracujesz osiem godzin dziennie i wieczory masz wolne. Ja w takim scenariuszu pewnie utrzymałbym tenis (raz w tygodniu) i wspinaczkę (weekend), siłownia by spadła do utrzymania. Tak samo jak teraz robi.

Co realnie tracisz, czego nie

Z naszej rozmowy z Kasią wyszło to: tracisz swoją sieć. Klub, w którym znasz trzech sparingpartnerów. Boulder, w którym wiesz, że we wtorek wieczorem jest fajny rytuał piwa po sesji. Ścieżkę na Ślęży, którą znasz na pamięć. To nie jest nieprzeliczalne — masz cztery–sześć miesięcy aklimatyzacji, zanim zbudujesz analogiczne. Nie tracisz natomiast samej możliwości trenowania: w każdym kraju Europy Zachodniej znajdziesz salę, kort, ścianę, drużynę. Pytanie tylko, ile czasu zajmie ci wbudowanie się w lokalną kulturę. Jeśli budujesz dopiero pierwszy etap nawyku, sprawdź tekst o starcie na siłowni — bo zaczynanie od zera w nowym kraju to dokładnie ten sam scenariusz. A jeśli ciekawi cię, jak naprawdę wygląda kulturystyka w globalnym wymiarze, mam tekst o historii kulturystyki — bo legendy tego sportu mieszkały w pięciu krajach naraz.

Przed wyjazdem — checklist, którą sam bym zrobił

Gdyby Kasia jednak powiedziała „lecimy”, lista byłaby krótka, ale skrupulatna. Klubów najlepiej szukać w Google Maps po angielsku — „climbing gym”, „tennis club”, „CrossFit box” — w pół godziny masz pełen obraz. Budżet sportowy traktuję jako osobną pozycję w arkuszu domowym, między czynszem a jedzeniem: 50–100 EUR/mc to realny rząd wielkości, dolicz dojazdy. Sprzęt, który zostawisz w Polsce. Buty wspinaczkowe (Scarpa Vapor V po sześciu sezonach mam zapasowe), rakieta tenisowa, deska snowboardowa — to wszystko nadgabaryt, ale lepiej zapakować, niż kupować od zera za euro/funty.

Po czwarte (i to jest punkt, który najbardziej pomija się w decyzjach o wyjeździe): weekend testowy. Jeśli możesz, leć do miasta docelowego na trzy dni przed podpisaniem kontraktu. Wejdź na siłownię z dnia na dzień, sprawdź klub tenisowy, pojedź do parku biegowego. Trzy godziny w terenie powiedzą ci więcej niż trzy tygodnie czytania reddita. Ja nigdy się nie zdecydowałem na taką delegację rozpoznawczą i być może to jest właśnie powód, dla którego zostaliśmy. A być może bym pojechał i wrócił przekonany, że trzeba spakować życie.

Decyzja o wyjeździe nigdy nie jest tylko o pieniądzach — i to jest dobra wiadomość. Sport jest częścią waluty, w której liczy się jakość życia. Zostaliśmy w Polsce, ale każdy znajomy, który wyjechał, mówi to samo: drogi, krzywe początki, po pół roku przyzwyczajasz się i jest okej. Tylko nie zostawiaj rakiety na strychu, jak będziesz pakował kartony.